Mail het ons!
Heeft u een mooie steenuilenervaring die u wil delen, of heeft u iets
meegemaakt met de uilen in uw omgeving waarvan anderen iets kunnen
leren? Mail het ons en misschien is uw verhaal dan hier terug te lezen.
We missen al twee weken één van de steenuilen. De andere vliegt voortdurende van de linker- naar de rechter kast.
Er is vandaag een einde gekomen aan onze bezorgdheid want we hebben beide uilen weer gezien. We zagen in de linker kast het mannetje zitten toen plotseling het vrouwtje uit de kast naast hem kwam zitten. Even maar, want ze vloog naar de nabij staande els en ontlaste zich van een flinke portie. Meteen vloog ze terug en ging de kast weer in. Ze zit vrijwel zeker te broeden wat toch wel erg vroeg is, toch? Het was me al enkele dagen geleden opgevallen dat er zoveel vogelmest onder die els lag. Nu is het me helemaal duidelijk en wachten we af wat het broedresultaat zal worden.
Groeten,
Wim
Jonge stadsuil
goed opgevangen!
We wonen in een hele grote stad, Rotterdam, maar
heel mooi aan de rand met
een schitterend natuurgebied om ons heen. Als we de straat uitlopen staan
we in een parkje, en lopen we zo naar de kinderboerderij en een
recreatiegebied. Dus niet zo gek dat er regelmatig veel vogels in onze
tuin komen. Maar afgelopen maandag wel een heel bijzondere... die
normaal niet op onsvogelnestje landt: een jonge bosuil! Hij zat heerlijk
op het muurtje in de zon vanaf 14.00 uur en toen de buren de tuindeur
opendeden sprong hij onze tuin in en heeft daar tot aan de schemering in
het gras gezeten. Eerst vraag je je af hoe hij er komt en wat moeten we
ermee?! Nadat ik de bij ons zeer bekende vogelklas Karel Schot had
gebeld, na vijven dus gesloten, besloot ik de dierenambulance te bellen.
Die wist eigenlijk ook niet goed wat ze ermee aan moesten en als wij hem
zouden vangen, in een doos of iets dergelijks, mochten we terugbellen en
dan kwamen ze hem ophalen om hem vervolgens bij vogelklas Karel
Schot in een kooitje te zetten. Daar had ik geen goed gevoel over en ben
ik verder gaan googelen in wat te doen. Dat viel nog niet mee. Maar toen
kwam ik op de site van de uilenwerkgroep in Oisterwijk. Op de site
werd geadviseerd het uiltje gewoon te laten gaan omdat zijn ouders in de
buurt zaten. Nadat ik alle medewerkers had proberen te bellen, die op
dat moment helaas niet thuis waren, besloten wij het uiltje te laten
zitten. Wel steeds oplettend dat er geen katten ofzo bij hem kwamen.
Zelfs eksters joegen wij de tuin uit. Helaas hadden die dan even geen
eten.Maar wij vroegen ons wel af; waar zitten de ouders dan? Inmiddels
was onze gast heerlijk aan het dutten in de tuin en hadden we al heel
wat "visite" gehad van onze buren. Want hoe snel gaat het als er iets
bijzonders gebeurd in een hele rustige straat. Maar heel gezellig,
iedereen leefde mee.'s-Avonds rond 20.30 kwam de buurman langs op de
fiets, het was inmiddels schemerig en het uiltje schrok daarvan,
werd klaarwakker en besloot toch maar een rondje te gaan
hippen/lopen. Hij verdween onder de conifeer van de buren. Later op de
avond werd ik teruggebeld door Christien en zei vertelde me dat we goed
hadden gehandeld en dat de ouders het uiltje zouden gaan roepen.
Nou dat hebben we zeker gehoord. Het was 's-avonds en 's-nachts
een flinke herrie van het roepen van de ouders en het piepen van het
uiltje. Omdat ik het wel heel leuk vond om te kijken waar hij vandaan
kwam ben ik de volgende ochtend naar de kinderboerderij gelopen om te
vragen of ze iets van de uilen wisten en waar de nestkasten
hingen.Dit jaar hadden zij niets gedaan aan de uilen en ik kon naar
"rotta-natuur" bellen omdat zij wel iets van de uilen wisten. Nadat ik
op hun site had gekeken,
www.rotta-natuur.nl, kwam ik er achter
dat we dus 4 jonge uiltjes in de wijk hadden en dat ze op 10 maart j.l.
geringd waren. Hoe leuk, dat ik er zo achter kwam dat een buurvrouw bij
deze vereniging actief was. Ik naar haar toe en zij bevestigde dat er
een gezinnetje uilen in de wijk waren. De nestkast zit in het verlengde
van onze straat, ongeveer 7 huizen terug, in de boom, in de tuin van
mensen die daar een uilenkast geplaatst hadden. Deze buurman zei dat hij
al drie jaar uilennestkasten plaatst maar dit jaar voor het eerst de
uilen bij hem in de kast zaten, dus hartstikke leuk.Ik heb ze na die
tijd niet meer gezien, maar andere buren hebben alle vier de jonge
uiltjes nog gezien gezond en wel.
Joke van den Akker-Vollmuller
Iets Aparts!
WIJ hebben weer iets aparts van
september tot november zat er telkens een steenuil op de plank van mijn
binnen kast maar sinds december komt er in de avond een kerkuil naar
buiten gekropen en gaat regelmatig zitten te blazen maar de steenuil
horen we ook bijna iedere nacht nog. WE wachten maar rustig
En toen ik deze morgen
buiten kwam om een uur of 8 zat er een uil in de boom vlak bij maar ik
weet nog niet zeker of het geen bosuil was.
groetjes, Rut
Uilen presentatie in de Mereltuin.
Op vrijdag 27 januari kwamen Christien en Hannie namens de Steenuilenwerkgroep Oisterwijk in onze klas een presentatie geven over uilen. Zij lieten ons veel zien en horen over verschillende uilen.
Onderstaand verslag werd gemaakt door 4 kleuters van de Mereltuin ( groep 1 en 2 van openbaren jenaplanschool de Mussenacker in Udenhout):
Ze heeft verteld dat uilen zelf geen vogelnestje maken. Ze zoeken een nest, die mensen maken ook een nest voor de uilen. Ze gaan ook in een uilenboom in het bos zitten. Dat is een holle boom.Ze heeft ook verteld over uilenballen uitpluizen. Dan vindt je botjes van muizen, kikkers, vogeltjes, krekels en andere insecten. We kregen veren van een kerkuil. Die veren voelen heel zacht, omdat ze zo zacht zijn, kun je uilen bijna niet horen vliegen. Als je heel dicht bij bent, kun je ze misschien wel horen vliegen.De ogen van een uil zijn groot. Er zijn uilen met oranje ogen, uilen met gele ogen en uilen met zwarte uilen. De uil met zwarte ogen gaat jagen als het donker is. De uil met oranje ogen gaat jagen als de zon onder gaat en de uil met gele ogen als de zon geel is, dus overdag.We hebben verschillende uilen gezien: steenuil, kerkuil, bosuil, oehoe.We vonden het erg leuk, omdat ze goed verteld en laten zien hebben.
De kinderen hebben van de presentatie genoten. Ze hebben er veel van opgestoken en er thuis veel over verteld. Wij vonden het erg leuk dat ze bij ons in de klas zijn geweest.
MOERGESTEL
In september 2010 hebben de werkgroepleden op ons erf een steenuilenkast opgehangen. Vanuit de serre en de keuken hebben we prachtig zicht op alle bewegingen, ook op de torenvalkenkast die 20 meter verderop bij de paddenpoel staat. De torenvalken hebben er al voor het vierde jaar succesvol gebroed. Dol enthousiast waren we toen al na 3 weken een steenuiltje de kast bemande.
In maart 2011 kwam Anita van de steenuilenwerkgroep controleren of het uiltje geringd was. Dit bleek niet het geval. De dag erna was het uiltje weg…
Begin mei zagen we in het portaaltje van de kast toch weer een uiltje. Maar was het dezelfde? In juni kwam Anita wederom controleren en… prompt de dag erop was de vogel weer “gevlogen”. We waren er best narrig om dat het beestje telkens verjaagd werd, maar Anita probeerde ons te overtuigen dat dit echt geen kwaad kon en de kans zeer groot is dat ie toch weer terug komt.
Eind juli zagen we opeens 3(!) uilen in het portaaltje zitten, twee jonge uilskuikens en een ouder. Vermoedelijk broedexemplaren van elders. De volgende dag was alles weer vertrokken.
Begin september hoorden we bij schemering geregeld: “kew-kew” en enkele dagen later zat er weer een uiltje in het portaaltje van de kast.
In overleg met Anita is er ’n tweede kast opgehangen in de bomensingel verderop om de latrelatie te bevorderen. En dat op ons erf, nou daar waren we wel voor in.
Begin oktober zijn we verrast als we een steenuiltje in de 2e kast zien zitten. Aan de beweeglijkheid te zien lijkt het een ander te zijn. De dagen daarop wordt wisselend de 1e en dan de 2e kast bezet, wel steeds hetzelfde uiltje. Nu horen we steeds vaker, ook overdag, dat “ons” uiltje naar een ander uiltje bij de buren roept. De territoriumroep en de lokroep.
Op 1e kerstdag zit in elke kast een uiltje en op 2e kerstdag zitten beide uiltjes als nieuw koppeltje in de 2e kast. Hoera, we hebben een uilenpaar!
Wim en Anny
foto Henk Beniers
Omdat ik als amateurfotograaf vorig jaar een hele leuke foto van een steenuil heb gemaakt, wil ik die aan u toezenden om die eventueel op uw website te plaatsen.
Mijn vrouw hanneke en ik wandelden voor de eerste keer over het juist geopende Bolle Akker Route bij Kasteel Croy in Aarle-Rixtel in een mooi winters landschap.
Ik had mijn camera met een net nieuwe 400 mm lens, tijdens de hele wandeling al de hele tijd stand-by om mijn nek hangen, toen hanneke plotseling riep; ‘daar zit een uil in die boom!’ en ze wees naar een knoestige wilg. Meteen vloog de uil weg, maar hij ging zo’n 10 meter verderop op het paaltje zitten. Ik had mijn camera klaar en heb toen zonder statief een aantal foto’s kunnen maken. Na twee tellen vloog het uiltje weer weg. Thuisgekomen zochten we op wat voor soort uil het was; een steenuil. Ook bleken de foto’s nog goed gelukt te zijn ook. Het was een geweldige ervaring voor een beginnend fotograaf en ook voor hanneke, want die had het uiltje als eerste ontdekt
Ik wens uw organisatie veel succes met het mooie werk dat u doet.
Met vriendelijke groet,
Henk Beniers lid fotoclub IVN Aarle-Rixtel.
Verrassing!
Vorig jaar
hadden we voor het eerst jonge steenuilen. De kast hing al jaren in een
eik, zonder resultaat. In de buurt stond een vervallen schuur waar
steenuilen zaten en die schuur werd afgebroken. Met het neerhalen van de
schuur verdwenen ook de uilen. Ik verwachte niets tijdens de jaarlijkse
controle van de uilenwerkgroep.Groot was de verrassing dat er twee
jongen uilen in de kast zaten. Geweldig, we waren erg blij. Ook dit jaar
dachten we dat er geen uilen zaten. We weten dat ze plaatstrouw zijn,
maar op een enkele keer na hebben we geen uil meer gezien. De
verwachting was dit jaar dus weer nul. Wederom hadden we twee jonge
uilen, en al zo groot dat ze op uitvliegen stonden. Wij waren weer blij
verrast. Het is toch spannend, het heeft ons de afgelopen maanden wel
bezig gehouden. Zullen ze er of niet zitten.
Wim v. H.
Opmerkelijk
Vanavond voor het eerst weggeweest voor controle. Na afloop wisten we
niet wat ons was overkomen. Zo'n succes hebben we nog niet eerder
meegemaakt. We hebben 7 adressen bezocht; 1 vrij broedgeval (moeten we
het resultaat nog van zien) en 3 broedsels in kasten! 2 kasten met 5
jongen en 1 kast met 4 jongen. In 1 kast troffen we 4 al grotere jongen
en 1 jong van 2 dagen oud! De enigste verklaring die ik hier voor kan
geven is dat de ouder wel 5 eieren heeft gelegd maar dat dat ene ei de
eerste weken van broeden naast het nest gelegen heeft en later door de
ouder bij de andere eieren is geschoven. Of het kleintje kans van
overleven heeft weet ik niet. Waarschijnlijk niet.
Jan
Zoekplaatje
Paartje steenuil
Bij mij
zitten ook twee steenuilen! Een grotere en een iets kleiner zaten net
samen op de kast, ik zal de foto's mailen.
De steenuil in
het kastje zie je moeilijk omdat op het moment dat ik deze foto nam er
net mensen aan kwamen en hij achteruit ging om zich te verstoppen. De
grote zit in de kast de iets kleinere er bovenop.
Groetjes, Ingrid
De ringer spreekt!
Uitzetten
van uilen
Heeft het zin om pullen van uilen terug te plaatsen in de natuur nadat ze bij een asiel zijn aangemeld, en met de hand zijn grootgebracht? Deze discussie loopt al jaren, en er zijn voor- en tegenstanders. Het ringen van deze uilen, en dat geldt voor alle asielvogels, wordt door de Nederlandse ringcentrale niet verboden maar er wordt door de ringcentrale een beleid gehanteerd. Er mogen asielvogels geringd worden als de ringer er voor 200% van overtuigd is dat de betreffende vogel kerngezond is en een goede kans maakt om, eenmaal losgelaten, in de vrije natuur te overleven. Vele ervaringen bij de ringcentrale hebben geleerd dat in vrijheid gestelde, geringde, asielvogels relatief veel werk bezorgen. Bovendien wordt bij elk onderzoek, waarbij gebruik wordt gemaakt van ring- en terugmeldgegevens van vogels, de meldingen van asielvogels onmiddellijk terzijde gelegd omdat die niet representatief zijn voor wilde, onbeïnvloede, vogels.
Toch wordt de ringcentrale regelmatig benaderd door diverse asielhouders, Vogelbescherming en herhaaldelijk, door de Werkgroep Asielvogels. Zo werd ook ik als ringer benaderd door de coördinator van de Oisterwijkse steenuilen Werkgroep Oisterwijk.
Anita Van Dooren, een gedreven persoonlijkheid, vooral als het om de natuur gaat, en zeker het steenuiltje waar ze dol op is. Ze had een plan bedacht om de steenuilen, welke in het asiel waren opgefokt, een goede kans te geven om in de natuur op eigen benen te staan. Om e.e.a. te kunnen volgen moest bij de uilen wel een herkenbaar merk worden aangebracht, en wat is dan nog mooier dan een ringmerk. Ik besloot mijn medewerking te geven en ringde enkele steenuilen die werden uitgezet. De steenuilen werden nadat ze geringd waren, in steenuilenkasten op diverse plaatsen uitgezet. Waarbij de kasten met gaas waren afgesloten zodat het uiltje kon wennen aan de omgeving. Dagelijks werden de uilen van voedsel voorzien, en na een dag of vijf werd het gaas verwijderd.
Wel bleef dagelijks voedsel in de kast gelegd, wat geleidelijk werd afgebouwd. De meeste uilen bleven in de omgeving van de nestkasten, en bezochten ook weer hun toegewezen woning. Ook kwamen de uilen in contact met soortgenoten, en konden zich zo ontwikkelen in het jagen op prooien. Van de uitgezette steenuilen zijn er tot broeden gekomen. Na dat succes klopte Anita en haar uilen vriendin Cristien, weer bij me aan om dezelfde proef te doen met bosuilen en kerkuilen. Dus we trokken er weer op uit. Ons eerste doel de Kampina waar hopelijk een drietal bosuilenkasten beschikbaar waren. De eerste kast bleek al een bewoner te huisvesten. Bij de tweede kon met succes een uil worden geplaatst. Toen de derde kast die vrij hoog in een populier geplaatst was. Maar met onze uitgeschoven ladder geen probleem. Ik opende de schuif aan de zijkant van de kast om eventueel oud nestel en dergelijke te verwijderen. Een volgepropte kast met allerlei nestmateriaal, vermoedelijk door een eekhoorn naar binnen gebracht, was de eerste aanblik. Toen vlogen een drietal hommeltjes naar buiten, wat te doen? Nou dat werd snel duidelijk toen een tiental hoornaars mij hoog staande op de ladder me te lijf gingen. In sneltempo naar beneden, maar een viertal steken kon ik niet ontwijken. Drie in een arm en een boven de wenkbrauw, met gevolg een stekende hoofdpijn die nog verergerd werd toen Cristien een bevroren kuiken, (goedbedoeld) er op drukte om de pijn te verlichten. De anders zo vrolijke dames, Anita met de grote pretoogjes en Cristien met haar schalkse lach, werden opmerkelijk stil. Ze waren toch een beetje bezorgd, op mij? of omdat het uitzettingsprogramma in de war dreigde te lopen. Laten we maar van het eerste uitgaan. Na een half uurtje vertraging konden we onze weg vervolgen. Gelukkig kon het verdere programma probleemloos worden afgewerkt. Totaal werden in 2010 op deze wijze: 14 bosuilen, 6 kerkuilen, 19 steenuilen uitgezet. Ook 2 ransuilen werden in een geschikt biotoop aan de natuur toevertrouwd. Nu is het afwachten wat er van de uilen terecht komt. Tot op heden is slechts één steenuil teruggemeld als verkeerslachtoffer. We wachten het verdere verloop rustig af. O ja nog een opmerking: het is een gezellige bezigheid met beide dames op pad te gaan, maar geef ze niet te gauw één vinger want…juist ja!
Bert de Kort
Zo
bijzonder!!!
Het leek een normale zondag, tot ik op de stal aankwam waar mijn paardje staat. De mensen daar hadden in de ochtend een klein uiltje gevonden. Dat het een uiltje was, dat zagen we wel, maar wat voor uiltje. Zou het een jong zijn of een volwassen? De eigenaar van de stal hield het vast, zo mooi zo bijzonder. Ik wilde het diertje aan raken, voelen, de man zei, hier hou maar vast ik weet ook niet wat ik er mee moet, zo te zien is het beestje erg verzwakt of flink ziek. Het is moeilijk te omschrijven wat ik voelde, had echt zo met het diertje te doen, er zat maar weinig leven in, hij moest wel enorm bang zijn zo dicht bij de mensen. Maar het arme beestje zo aan zijn lot over laten dat kon ik echt niet over mijn hart verkrijgen. Dus nam ik het mee naar huis. Onderweg begon ik al te denken, zou ik nu een muis moeten vangen?? Of een eendagskuiken gaan kopen?? Ik had het zo goed met hem voor en het enige dat voor mij telde was dat uiltje er bovenop helpen zodat het weer de natuur in kon. Ik had geen idee en was bang dat ik met al mijn goede bedoelingen meer fout zou doen dan goed. Eenmaal thuis gekomen, het uiltje (bij gebrek aan een doos) in een plastic mandje met een handdoek gezet, omdat het diertje steeds omviel had ik hem in een basebalpet van mij gelegd zodat hij niet meer om kon vallen. Over het mandje heen had ik een donkere handdoek gespannen zodat hij donker zat. Intussen ben ik achter de computer gaan zitten om te zoeken wat voor uiltje het nou eigenlijk was. Het bleek een steenuiltje te zijn en wel een volwassen uil! Als heel snel kwam ik op de site van de Steenuilenwerkgroep Oisterwijk. Ah daar stond een telefoon nummer, van Christien, hoewel het zondag laat in de middag was, belde ik toch.....Christien nam op en vertelde dat als het over uilen gaat je haar altijd mag bellen...ze stelde me gerust en vertelde dat ik hem beter op een koele rustige plaats in huis kon zetten zodat hij tot rust kon komen. Ook gaf ze me het telefoon nummer van Diwi van het Vogel Revalidatiecentrum Zundert. Ook Diwi was op zondag gewoon beschikbaar om mij verder te helpen met het uiltje. Echt zo fijn, dat gaf me rust en wist ik wat ik moest doen! We hadden afgesproken dat ik het uiltje maandag naar het Revalidatiecentrum zou brengen, zodat het diertje daar de zorg zou krijgen die hij nodig had en waar hij recht op had! Helaas heeft hij de ochtend niet gehaald, ik vond hem maandag ochtend dood in zijn mandje. Ik vond het echt zo erg dat had ik helemaal niet verwacht! Na contact gehad te hebben met Diwi, wat ik nu moest doen...heb ik een mooi plekje gezocht en hem daar begraven. Heel stiekem rolde er toch een traantje over mijn wang, arm diertje, ik had met hem te doen, had het hem zo gegund, echt gehoopt dat hij terug de natuur in zou gaan! Mocht mij dit nog eens overkomen, zou ik me niet bedenken en er weer helemaal voor gaan in hoop dat het beter afloopt! De nummers van de Steenuilen Werkgroep Oisterwijk en Vogel Revalidatiecentrum Zundert staan in mijn computer, dus altijd bij de hand.'s Avonds laat hoor ik vaak de roep van een uil die bij mij achter in het bos woont, dan denk ik aan "mijn" uiltje en vraag me af of hij het hoort!
Lieve
groetjes Lilian
Mascotte van de steenuilenwerkgroep!
 Elske met papa Ton, beide onder de indruk |
 Klein uilenvrouwtje..... |
Sinds Elske Stokwielder uit Waalwijk, heeft meegeholpen om een herstelde uil, uit het asiel, terug uit te zetten in de natuur, is ze helemaal uilenfan. En dat is te zien!
Moergestel
Tijdens het kerstdiner zag een van de kleinkinderen een grote vogel
zitten. Ik keek niet goed, en dacht:"Dat is een Holenduif." Even later
kwam mijn zoon binnen, een echte vogelaar. Hij zag het meteen: "Er zit
een steenuiltje in de appelboom pa. Verhipt, daar zat ie dan. We hebben
door het raam nog een foto kunnen maken. Het uiltje werd geplaagd door
kauwen, en vloog daarop in een eikenboom, voor ons huis. We vinden het
geweldig!
Jan en Marian
Opmerkelijk!
Groetjes, Karin
Op weg naar mijn
werk zie ik bijna elke dag een steenuil zitten, maar ik hoef maar naar
hem te kijken en hij vliegt weg. Soms lijkt het alsof hij wat zit te
dutten, maar dat is maar schijn. Zijn ogen gaan steeds half open. Hij is
altijd op zijn hoede, alert voor gevaar. Waarschijnlijk heb ik toch wat
vertrouwen opgebouwd want vandaag bleef hij heel even zitten.
Martijn
Drie jonge uilen
verongelukt
De steenuiltjes
broeden bij ons altijd onder de golfplaten. Er hangt wel een
steenuilenkast, en daar roesten ze wel in. Maar ondanks de hitte,
verkozen ze toch de golfplaten als broedlocatie. Wij denken dat het hier
zo heet werd, dat de uiltjes daardoor eerder onder de golfplaten uit
kwamen. Eerst vonden we een verdronken uiltje in een waterbak. Daarna
hoorde we ineens: tik,tik, tik, ....tik. Bleek een uiltje in het
ventilatiesysteem verongelukt te zijn. We wilde hem daar nog uit halen,
maar het was al te laat. Meteen zagen we dat daar ook een tweede uiltje
was gesneuveld .
We dachten
inmiddels dat alle uiltjes dood waren, maar toen jij gisteren weer weg
was, hebben we toch nog twee levende uiltjes gevonden!
Egbert
Vijf jonge steenuiltjes !
Al
een poosje hadden we het vermoeden dat er in de uilenkist die we enkele
jaren geleden in een boom in onze tuin hadden opgehangen, een
steenuilenpaartje aan het broeden was. De weken daarvoor hadden we al
regelmatig, als het zonnetje lekker scheen, een steenuiltje in de boom
zien zitten. Urenlang kon het uiltje zich koesteren in de zon. Het
beestje trok zich niets aan van onze activiteiten zoals: was ophangen,
gras maaien, onkruid wieden, enz.
Rond half mei
meenden we duidelijk gesis in de kist te horen, ook viel het op dat er
vliegen rondom de kist zaten en tegen de avond als het begon te
schemeren, dan werd er af en aan gevlogen door het steenuilenpaartje.
Het kon niet missen. Hier zouden jonge uiltjes in moeten zitten. We
hadden nog steeds niet gekeken om de uiltjes niet te verstoren.
Na een telefoontje kwamen op Tweede Pinksterdag Anita en Christine zeer
enthousiast poolshoogte nemen. Christine opent de kist als eerste en ja
hoor vijf jonge pullen. Verschrikt kruipen ze in een hoekje, mooi voor
een paar leuke foto’s. Het steenuiltje dat ik in mijn handen krijg,
kijkt me verschrikt aan. Zijn klauwtjes knijpen flink in mijn vinger.
Een geweldige ervaring waar we nog lang van kunnen nagenieten.
De weken erna konden we elke avond genieten van het voeren van de jonge uiltjes door het ouderpaar. En nu medio juni zijn de jongen uitgevlogen. Ze vertoeven nog steeds in onze tuin, maar verkennen ook de omgeving. Voor de jonge uiltjes is er nu een gevaarlijke periode aangebroken. Hopelijk komen ze hier met succes doorheen en vinden ze later in het jaar een eigen territorium.
Petra
Vandaag meerdere malen een jong steenuiltje in de wei op een paal zien zitten.
Groeten Wim
VREEMD
Uiltje in nood, ....en toen was er nog maar 1 of toch drie?
Ik hoorde afgelopen dinsdag overdag continu alarmerende geluiden. Ik
dacht dat dit was omdat ik te dicht bij een uiltje in de buurt was. Het
hield maar niet op, ik dacht waar komt dit toch vandaan want ik zag hem
maar niet. Maar toen ging ik op het geluid af en keek ik eens goed. Er
stonden daar grote halve buizen, van glad steen. Daar kwam het geluid
vandaan. Ik deed zo'n buis naar voren en daar lag 1 dood uiltje achter,
en een ander steenuiltje zat er naast. Die toen ik die buizen opzij deed
wegvloog. Aan de krabsporen op die buizen te zien, was dit te glad en te
hoog en konden die uilen er daarom niet meer uitkomen. Achteraf had ik
daar eerst een steenuil gezien die continu zat te roepen vanuit een boom
die naast deze buizen stond. Het ging hier waarschijnlijk om een
paartje, dat elkaar mogelijk wilde helpen. Als ik het niet doorhad
waren er binnenkort twee dode uiltjes geweest. Want ook het tweede
uiltje kon hier niet meer uit. Het doet me wel zeer, daar ik het hele
jaar de uiltjes goed in de gaten had gehouden.
Maar
nu nog iets vreemds. Balend van dat dode uiltje, stond ik te schoffelen
in de tuin. Hoorde ik plots weer wat en vlogen er ineens drie
steenuiltjes uit een rommelhoekje. Jonge uiltjes van dit jaar is
uitgesloten, eileg begint nu pas, ze waren volwassen. Oude jongen van
vorig jaar die zouden zijn blijven hangen is ook niet logisch. Er hebben
het hele jaar 2 steenuiltjes gezeten, min nu 1 dode. Zouden dit
steenuilen uit de omgeving kunnen zijn, en zouden deze op het
gealarmeer af zijn gekomen. Ik heb van de week weer 1 steenuiltje
gezien, en s ávonds weer 2 steenuiltjes gehoord.
Jan
WEBCAM
Er woont een steenuil in de nieuwe kast die jullie in de
vorige herfst bij ons hebben opgehangen. Anne heeft een webcam in de
kast gehangen. Met deze link kom je bij een filmpje waarop `onze'
steenuil te zien is. De filmkwaliteit is niet geweldig.
Je ziet op het filmpje dat de uil zit te krabben. Waarom zou hij/zij dat doen? Om een nest te maken? Wat denk jij?
Met groet, Carry en Anne
Leuk nieuwtje!
Er vlogen vanavond twee uiltjes uit de nestkast die je bij ons
geplaatst hebt!! Is dat even leuk!Ik weet niet of dat ene uiltje wat
al bij ons woonde ook in de nestkast is gaan wonen. Zou het dus toch
een koppeltje gaan worden of misschien al zijn? Ik probeer het te
blijven volgen en hou je uiteraard op de hoogte!!
Fijne paasdagen en een vriendelijke groet van
Jeanne
Planten Nu
Nog even een
reactie, naar aanleiding van de geplaatste publicatie onder nieuws,
betreffende de planting van de laatste boom van project
“Planten Nu’’.
Die
fruitbomen bij mij in de tuin staan er dus niet zó maar. Het is een
aaneenschakeling van (diverse) initiatieven. Eén daarvan is ook de
biotoopverbetering voor de Steenuiltjes. Vanuit het Brabants Landschap
had ik voor mijn hoogstamfruitbomen een uilenkast gekregen en warempel
hij werd meteen bezocht. Ook in en onder de tweede kast, geplaatst
door Anita en John van de uilenwerkgroep Oisterwijk werden uilenballen
aangetroffen. Maar helaas waren de uiltjes ineens weer verdwenen, zonder
opgaaf van reden. Geen briefje achtergelaten, jammer maar helaas. Ze
moeten het volgende jaar natuurlijk weer terug komen en daar doen we
alles aan. Goeie raad van een ieder is welkom!
Een ander
aanknopingspunt is het b-team Oisterwijk. Biodiversiteit en duurzaamheid
staat hoog in het vaandel. Dus daarom ook meer autochtone rassen van
fruitbomen er bij. Hierdoor ook een duidelijke biotoopverbetering voor
de uiltjes. En ook de borders in de tuin mogen wel wat ruiger begroeid
blijven, de houtsingels mogen wel netjes zijn, maar mogen best wel wat
wilder en breder worden, zodat de steenuilen en prooidieren
zich er thuis voelen.
Dus al met al een win/win situatie in het Heukeloms Landschap. De
steenuil wordt hier een bijzonder warm hart toegedragen. Ze zijn dit
jaar weer van harte welkom.
Dré
De steenuil is er!
Vorig jaar schreven we een stukje op de site van de steenuilenwerkgroep Oisterwijk. Het ging in dit stukje over onze pogingen om onze omgeving rond het huis aantrekkelijk te maken voor vogels en in het bijzonder voor de steenuil.
In dat jaar wonnen we het steenuilenwerkboek als een waardering voor onze inspanningen. Echter, dit najaar hebben we een nog mooiere beloning !
Twee jaar geleden hebben we, met begeleiding van Anita en John, onze eerste steenuilenkast gehangen en vorig jaar is er een tweede kast op enige afstand geplaatst. Enige weken geleden wilde ik wat hout weghalen in de aanvliegroute van een kast. Even kijken of er geen rommel in de kast ligt. Aankloppen…niemand thuis…openen. Ik keek recht in de verschrikte ogen van een steenuiltje. Snel de deksel dicht. Hij vloog niet weg, gelukkig.
Enthousiast hebben we de steenuilenwerkgroep, verwittigd. Samen kwamen we tot de conclusie dat we dit uiltje zo min mogelijk moeten storen en het schoonmaken van de kast voorlopig maar uit moeten stellen. Niet te veel in de buurt komen en gewoon je werkzaamheden op het land doen, waar het uiltje mogelijk al aan gewend is.
Enkele weken later kwam Anita langs om de tweede kast schoon te maken, daar hadden namelijk duiven in zitten broeden. Ook Anita klopte… niemand thuis…openen. Tot grote verbazing van Anita zat ook in deze kast een steenuiltje in de hoek.
Zou dit hetzelfde uiltje zijn die we twee weken geleden in de andere kast zagen zitten of is dit uiltje de andere helft van een paartje dat mogelijk volgend jaar in een van beide kasten komt broeden?
Vol verwachting kijken wij uit naar het voorjaar.
Het is bemoedigend te constateren dat, als je voor vogels een aantrekkelijke leefomgeving maakt, zij je belonen met hun aanwezigheid.
Wij genieten er erg van !
Petra
Appeloogst op Landpark Assisië
 |
 |
 |
 |
linksboven: Henk
Kant
rechtsboven Felix Schoonderbeek
In 1947 zijn de goudreinette geplant, zes rijen van elf bomen; van de
soort 'Schone van Boskoop'. Door ontwikkelingen op het terrein zijn de
meeste bomen weer verdwenen; op 1 rij na. Deze fruitbomen zijn
inmiddels aardig op leeftijd want ze staan hier dus al 62 jaar; daardoor
hebben ze een karakteristieke, grillige uitstraling kunnen ontwikkelen.
In de loop der jaren verschenen er enkele mooie holtes in de bomen.
Twintig jaar geleden leefde er een steenuiltje op ons terrein, in die
tijd had hij schuilgelegenheid genoeg, in de fruitbomen hebben we hem
nooit gezien. We zijn erg zuinig op deze bomen, en de appeloogst is dit
jaar weer groot. Elders op het terrein, wordt ook aan de toekomst
gedacht. Met subsidie van Brabants Landschap zijn jonge hoogstam
fruitbomen aangeplant, het gaat hier om oude zeldzame rassen. We hopen
van harte dat de steenuil in de toekomst weer eens op het terrein
verschijnt.
Begeleiders en Cliënten van Berepoot 10, groen en natuuronderhoud.
Steenuil via de
schoorsteen in huis beland
Tijdens de afwezigheid van onze vakantie vond onze huisoppasser een jong
steenuiltje
in huis. Waarschijnlijk was deze via de schoorsteen, de open haard
binnengevlogen en kon hij de weg naar buiten niet meer vinden. Her en
der vonden we schijtsporen. De steenuil had gezelschap van een
jonge duif, deze was er echter veel slechter aan toe, en is later
begraven. De steenuil waarvan men op dat moment nog niet precies wist
wat het was, is weer vrijgelaten, maar niet nadat dit met de mobiele
telefoon is vastgelegd. Inmiddels wordt het avontuurlijke jonge uiltje
nog regelmatig rondom het huis gesignaleerd.
Groetjes, Ineke
opmerking van de site
Door de schoorsteen af te dekken met
gaas kunt u voorkomen dat (steen)uilen in de schoorsteen belanden
Steenuilen in de schuur.
In onze tuin hebben we een oude schuur. Dat was vroeger een paardenstal,
maar is inmiddels in gebruik als rommelhok. Sinds enkele jaren komen
daar steenuilen slapen. We hebben via het IVN Oirschot een
steenuilenkast gekregen en opgehangen, maar vaak zitten/ slapen ze
toch in het dak van het schuurtje. Daar zijn 2 pannen naar
beneden geschoven en dat is een ideale schuilplaats voor de dieren.
Twee jaar geleden werden we al verrast met een jong uiltje. Nadat het
was uitgevlogen hebben we dat niet meer (bewust) gezien.
In januari dit jaar zagen we op een mooie zonnige dag een uilenpaartje
op het dak zitten (foto krant destijds). We hoopten al op een nestje
natuurlijk. Enkele weken zagen we de uilen helemaal niet meer,
waarschijnlijk zat ma te broeden. Net na Pinksteren (begin juni) zag ik
het eerste uilskuiken naast ma in de dakspleet zitten. We twijfelden of
het er meer zouden zijn. Enkele dagen later zagen we er twee, toen drie
tenslotte vier. Wat een genot om te zien.......als ze alle vier naast
elkaar zitten. In ruim een week tijd zijn ze elke dag de boel meer aan
het verkennen: hippen over het dak, vliegen een beetje en duiken weer
terug de spleet in.
Nu (23 juni) gaan ze allemaal elke avond/ nacht op stap. We zien ze voor
het huis op het grasveld zitten en bij de buren op het dak. Ook zat er
al eens een op de weg!!! Gelukkig komen hier niet zoveel auto's langs
maar het gevaar op doodrijden is echt aanwezig.
Omdat we alles vanuit huis kunnen zien, is het elke dag een prachtige
natuurfilm die zich voor ons afspeelt.
Groetjes
Annette
Jong
uiltje gevonden?
Vraag: Wij hebben vanmorgen een klein uiltje gevonden onderaan de wilg.
Wat kunnen we doen om hem te helpen?
Antwoord: Het beste is het uiltje weer terug zetten, die vindt dan
vanzelf weer z'n plek. Als je hem niet terugzet zal ie waarschijnlijk
zelf tegen de stam omhoog kruipen. Ook kun je wat "materiaal"onder de
wilg leggen waar ie een schuilplekje kan vinden, zoals bijvoorbeeld
snoeiafval. Denk daarbij ook om eventuele waterbakken te beschermen,
zoals scroll hiervoor naar beneden.
Hallo
vanmiddag hoorde ik een fluitend geluid toen ik
onder de kast doorliep, en inderdaad zat er een uiltje buiten.
Toen hij mij zag schoot ie naar binnen.
Groetjes Wim
Over
steenuilen
Grote ogen, doordringend geel
Maken je voorzichtig, ze lijken te zeggen
Wat kom je doen, mijn nest verstoren?
Ik geef je toch al veel
Verbazing en voldoening!
De kuikens in de kast laten zich horen.
Geruisloos verdwijnt hij in de nacht
Op zoek naar prooi, want het vrouwtje wacht.
Voorzichtig laat zo nu en dan een jong zich zien.
Steeds vaker ; en groter worden ze.
Totdat ze, vliegensvlug, de kast verlaten.
Dan is het stil, de kast is leeg…..
Mijn hart gevuld met dierbare herinneringen.
Wim
Hoi Anita, Wat
GAAF Wat GAAF, 4 jonge Steenuiltjes in kast, en dat op de foto!
Christien kan goed fotograferen. Even over de kast, geplaatst op14-3-04
door mensen van de Steenuilenwerkgroep, 2005 bezet door spreeuwen,
2006 weer paartje spreeuw, dan 2007 bezet door paartje steenuilen
met 2 jongen, 2008 Steenuilen paar met 3 jongen, 1 jong heeft het
niet gered. De oude kast moest weg, een nieuwe kast geplaatst door John
en Christien, heden 2009 steenuilenpaar broedt in de nieuwe kast
PRACHTIG, met als verrassing 4 jonkies in de kast, 4 jonkies dat
is toch een goed jaar in Haaren! Groetjes. T.H.
Spannend & Hoop
voor de toekomst!
Hoi allen,
Hedenavond 17-4-09,
21.05 uur eerste waarneming van 2 ex. Steenuiltjes, UIT de kast op het
latje en op de kast, en ja natuurlijk op de kast parend, prachtig
om ze weer te zien!
Groetjes TH.
Ludo Goossens
Na twintig jaar toch een steenuil
De steenuil die nu in onze uilenkast huist, had waarschijnlijk heel wat op te ruimen van de spreeuwen die vóór hem in de kast gezeten hebben. Die uilenkast kregen we zo’n twintig jaar geleden van Loek Hilgers, die lid was van de Vogelwerkgroep Oisterwijk. We hebben de kast toen in onze schuur opgehangen met het vlieggat in een raamkozijn zonder glas op zo’n vijf, zes meter hoogte. Al die tijd nestelden er spreeuwen in.
Maar vorig najaar hoorden we een nieuw geluid rond het huis. Ook maakte Anita van Dooren van de steenuilenwerkgroep ons erop attent dat de roep van een steenuil was waargenomen in onze buurt. Het geluid dat we hoorden bleek overeen te komen met de alarmroep op de website. We hoorden op een keer ook duidelijk dat het uit de uilenkast kwam.
Misschien is de steenuil afgekomen op de muizen in onze takkenmuur, die er sinds een paar jaar ligt. We horen de uil bijna elke avond of nacht. Soms lijken het er zelfs twee, dus wie weet krijgen we een nest. Wel jammer dat we dat uiltje nooit eens zien, al gaan we vaak gauw kijken als we hem horen en het nog licht is.
Carry en Anne
40 knotstaken
geplant
Hr. de Laat uit Moergestel:
Ik heb pas
dertig knotstaken geplant daarna nog eens tien. Dat doe ik voor mijn
paarden zodat ze straks schaduw hebben. Ik vind knotwilgen hartstikke
mooi. Maar eerlijk is eerlijk daarnaast doe ik het ook voor het hout
natuurlijk. Ik knot om de vijf jaar, en dan niet alles maar om en om.
Tussen de knotstaken ga ik nog een hele takkenmuur maken. Wezeltjes,
vogeltje hermelijntjes wat denk je daar van, die zijn daar allemaal blij
mee! Eind van het jaar zag ik hier een steenuiltje. Hartstikke mooi
natuurlijk, maar ik heb hem voor het laatst ergens gehoord in januari.
Ik heb deze staken zelf gezet, dat is niet zo moeilijk hoor en daar heb
ik geen subsidie voor nodig.
Steenuilenbeschermers van de toekomst
Na de vele
regenachtige avonden die de steenuilenwerkgroep beperken tijdens de
inventarisatieperiode, was het gisteren dan toch een prachtige
steenuilenavond. Op de thuisbasis van Natureluurs - Morgenrood- kwamen
een aantal kinderen bijeen om gezamenlijk op pad te gaan. Na wat
algemene informatie, het bekijken van een film en het beantwoorden van
vele goede vragen van de kids, gingen we dan op uiteindelijk toch echt
pad. Hieronder een klein verslagje van Roel Wouters.
Steenuilen luisteren
door: Roel
Wouters van de Natureluurs
Vrijdagavond 13-03-09 zijn wij van de Natureluurs steenuilen gaan beluisteren. De locatie was in het buitengebied van Haaren. Daar hebben we een CD afgespeeld met daarop de territoriumroep en de alarmroep van de steenuil. In het begin reageerde er alleen eenden en kieviten op. Maar later, jawel, hoorde we ook de steenuil. Hij riep nog een lange poos. En toen hij ophield zijn we weer terug naar de auto gelopen. Ik en ik denk ook alle andere Natureluurs hebben er veel van geleerd en er heel erg van genoten!
Meer weten over de activiteiten van Natureluurs, kijk dan op www.natureluurs.nlVerrassingsavond op vrijdag 13 maart 2009.
Door Cor Stehouwer
In het podiumzaaltje van Morgenrood waren ’s avonds 12 kinderen aanwezig om eerst wat informatie te krijgen over de steenuilen. Anita van Dooren, van de steenuilenwerkgroep Oisterwijk had een uilenkast bij zich en natuurlijk een opgezet steenuiltje en braakballen
Ze vertelde dat de steenuilen het in Nederland moeilijk hebben om te overleven. Het is een bedreigde soort en staat daarom op de rode lijst. De steenuil houdt van een beetje rommelige omgeving met boerderijen en oude schuren. In ieder geval dient er voldoende voedsel te zijn om de kleintjes groot te brengen. Ze eten het liefst kevertjes, wormen, muizen of emelten (larven van de meikever). In de braakballen die Anita aan ons liet zien, kon je duidelijk de schildjes van de kevertjes zien zitten.
De kinderen stelden veel vragen aan Anita bijvoorbeeld;
Vraag : Hoe komt hij aan zijn naam ?
Antwoordt: Het steenuiltje zit graag in een bebouwde omgeving, dus met stenen, en vandaar
de naam STEENUIL.
Vraag : Roept het vrouwtje ook?
Antwoordt: Ja, maar het heeft een lichtere territoriumroep.
Vraag : Waarom zitten er twee openingen in de uilenkast?
Antwoordt: Och, dat ben ik toch vergeten! Weten jullie het nogNa de mondelinge informatie keken we naar een mooie dvd over het kleinste uiltje dat we kennen; de Steenuil.
Steenuilen zijn uilen.
Met verschillende roepen een ervan is de territorium roep.
Wij de Natureluurs (ivn) hebben die roep gehoord.
Er is ook nog een alarm roep.
Die hebben wij ook gehoord.
Maar laten we bij het begin beginnen.
Eerst hebben we een uitleg en een film over de steenuilen.
Het eerste wat we zagen was een steenuil die opgezet was.
Een automobilist heeft die steenuil overreden heel erg zonde dus maar ook heel bijzonder.
Ze hebben ook 45 kasten opgehangen.
Zo’n kast stond ook in de zaal waar ze de uitleg gaven.
Toen gingen we naar een plaats in Haaren waar veel boerderijen stonden.
Daar gingen we een steenuil roep afspelen.
Toen gingen we luisteren naar de roep.
Tenminste als er een steenuil in de buurt was.
En die was er ook
Als u er een ziet stoor ze dan niet.
Ze zijn al met uitsterven bedreigd.
en toen gingen we naar huis
geschreven door
Luuk v.d. akker
(8)jaar
Eer van het Werk
"Je plaatst wat wilgenstaken en daarna krijg je bezoek van een
steenuil",
aldus John Vermeer en Hans Naaijkens van de LNMH
Het slopen van een kast.
Het was voor het eerst dat er een kast gesloopt moest worden. Anders hangen we ze of maken we ze schoon.
Wat was het geval: een kast in Haaren was aan één kant slecht. Dit was ook net de regenkant. Verder was er het plan om vlakbij een zwembad te maken en kwam er steeds meer speeltuin onder de boom.
De kast moest dus weg. Maar de kast was bewoond. Al twee jaar een succesvol broedgeval en de laatste keren dat we er in keken zaten er twee volwassen uiltjes in, knus tegen elkaar aan. Hoe dit nu te doen
We hebben eerst in de buurt twee kasten bij gehangen. Daarna was het plan om op een avond als het donker was in de kast te kijken (hopen dat ze dan niet thuis waren) en daarna de kast uit de boom te halen.
Afgelopen zondagavond was het zo ver. In de kast gekeken en, gelukkig, ze waren niet thuis. Nu de kast uit de boom …en dat viel tegen. De eigenaar had wel een heel stevige (op één kant na dus) kast gemaakt. Ook was hij drie jaar geleden precies tussen drie takken geplaatst. Een boom groeit in drie jaar, dus muurvast. Maar goed na 1,5 uur hameren (zelfs met een bijl), breekijzer en zagen was ie er uit.
Nu hopen dat ze gauw één van de andere kasten daar vinden.
John
Foto Paul
Wijnen
Herman uit Haaren
vertelt:
In het voorjaar 2008, liep ik naar de drinkbak van de paarden (4) in de wei achter mijn huis. Ik maak namelijk zo om de twee á drie weken die bak (een oud ligbad) schoon. Op het moment dat ik het enigszins vervuild water aan het leeg scheppen ging, hoorde ik iets vanonder de afdekplaat komen. Ik heb namelijk in dit ligbad het binnenwerk van een stortbak van een toilet gebouwd zodat het waterpeil altijd goed blijft. Om te voorkomen dat de paarden met de vlotter gaan spelen (en de zaak overloopt) heb ik ongeveer ¼ deel van het ligbad met een houten plaat afgedekt. Nu zat er op de stang van de vlotter, onder die plaat een jong steenuiltje, behoorlijk nat. Met de steel van een bezem kon ik het beestje laten overstappen op de steel en zodoende uit de drinkbak halen. Meteen daarop spoedde het uiltje zich weg in de richting van de paardenstal. Ik liet het verder begaan in de veronderstelling dat het uiltje wel weer een plekje zou vinden om op te drogen. Het liep/fladderde echter naar een hoekje onder de overkapping van de paardenstal en dook daar geheel onverwachts in een open hemelwaterafvoer. Dit was een regenafvoer waar geen regenbuis op aan gesloten was en ik wel eens gebruik om een emmer leeg te gooien. Ik heb vervolgens geprobeerd het uiltje te redden, door met een ijzerdraadje in de buis te gaan in de hoop dat hij of zij het beet zou pakken. Niets lukte en helaas heb ik verder niets meer gezien of gehoord van het uiltje. Blijft gewoon triest en de (ondertussen afgedekte) regenbuis herinnert me er nog steeds aan. Stukjes hout in de drinkbak lukt bij ons niet zo goed. Enerzijds omdat na een paar dagen het hout zodanig doorweekt is dat het vrijwel geen draagvermogen heeft. Daarnaast menen onze twee labradors (die ook drinken uit die bak) dat het speelgoed is en halen binnen de kortste keren de houtje uit de bak. Ik ga nu een lat vast maken net boven de waterspiegel, in de hoop dat ze die laten zitten.
Vorige week is er een mooie uilenkast gehangen in de hoop dat daar in gebroed gaat worden. We hebben jaren uilen te gast gehad en hadden met regelmaat een jong uiltje in de laurierheg of onder veranda. De oudere uil zat veel onder de overstek van het huis, van waaruit hij of zij de weilanden overzag naast het huis. De nodige uilenballen achterlatend, met de bekende keverschildjes.
Als er beweging komt in de kast stuur ik weer een mailtje,
Herman
Christien Hermsen over de steenuilenwerkgroep
Bij mijn dagelijkse wandeling met mijn honden door de Loonse en Drunense
Duinen werd ik door een andere hondenbezitter attent gemaakt op de
aanwezigheid van ransuilen. Ik was meteen gefascineerd door deze vogels.
Het roerloos zitten, alleen de kop beweegt af en toe, de geweldige
camouflage van hun verenkleed; je kunt meteen zien dat je met uilen te
maken hebt. Elke andere vogel is uitgesloten.
Spoedig daarna volgde ik een vogelcursus bij het IVN Oisterwijk en ook daar kwamen de uilen aan bod. En weer boeide het me enorm. Door een van de docenten van de vogelcursus werd ik in contact gebracht met Anita van de Steenuilenwerkgroep Oisterwijk. “Dat is echt wat voor jou”, zei ze: “Anita is ook helemaal uilengek”.
En zo belandde ik bij de Steenuilenwerkgroep. De eerlijkheid gebiedt me om te zeggen dat het op dat moment net zo goed de Kerkuilenwerkgroep, de Oehoewerkgroep of de Ransuilenwerkgroep had kunnen zijn. Maar het werd dus de Steenuilenwerkgroep en ik heb er nog geen minuut spijt van gehad.
Het inventariseren (waar zou een steenuil kunnen zitten), het controleren van de nestkasten op broedgevallen, het schoonmaken van de nestkasten en het hangen van nieuwe nestkasten; ik vind het allemaal even leuk. Ook de contacten met de mensen waar je komt, het nog elke keer wat nieuws leren over de steenuil en zijn gebied: ik kan het iedereen aanraden.
Maar het allermooiste is en blijft als je tijdens een nestkastcontrole zo’n grappig jong klein steenuiltje vasthoudt en in zijn oogjes kijkt, dan ben je voorgoed verloren. En dan weet je ook: van deze besmetting kom ik de rest van mijn leven niet meer af en ik vind het niet eens erg.
Christien
Tessa Hobbelen
schrijft
- Ik heb gezien waar ik uiltjes kan vinden.
- Je ziet het aan de schijtsporen.
- Aan de braakballen die je op de grond vindt. Ik herken nu gewoon braakballen van de steenuil.
De Wind in de Wilgen…..
Twee boeken die ik las als kind hebben ongemerkt een basis gelegd voor wat mij in mijn leven zou blijven boeien: uilen en wilgen. “De Wind in de wilgen” liet mij kennis maken met allerlei dieren in het veld, en maakte mij nieuwsgierig naar hoe wilgen er uit zouden zien. Dat zocht ik op, en ik vond vooral knotwilgen als kind al prachtige, tot de verbeelding sprekende bomen. Verder heeft “Paulus de Boskabouter” mijn interesse voor uilen aangewakkerd. Oehoeboeroe was een wijze uil, dat wou ik later ook wel worden…..wijs worden, natuurlijk!
Vierentwintig jaar geleden verhuisden mijn man, onze kinderen en ik vanuit het dorp naar een hele oude boerderij, buiten het dorp gelegen. Groot was mijn vreugde, toen wij ontdekten dat er zich een uiltje bevond in de buurt van ons huis. Gelukkig kreeg ik hem al gauw te zien, het bleek een steenuil te zijn. In die eerste jaren was ons nog niet zoveel bekend over de habitat van steen uilen, wij wisten er maar weinig vanaf. “Hij/zij zal wel ergens in een holle boom nestelen…” dachten wij toen. Dat kan ook waar geweest zijn. Welnu, een jaartje geleden, belden twee enthousiaste leden van de steenuilenwerkgroep bij ons aan, met de vraag of zij een nestkast bij ons in een boom mochten ophangen. Ik was meteen zeer verheugd, omdat dit mij een kans gaf, mijn geliefde uiltje misschien van wat dichterbij te mogen observeren! Al pratend over uilen, kwamen verschillende “voorzieningen” ter sprake, die de uiltjes zouden kunnen uitnodigen, voor onze nestkast te kiezen. Om er een paar te noemen: een “rommelig hoekje”, een houtstapel, een kudde schapen, paarden of koeien en …knotwilgen. Alles was aanwezig, behalve de knotwilgen. Laat er nou net een mooie waterloop liggen, grenzend aan ons perceel! Ideale plek om knotwilgen te planten! Ook daar kwamen de leden van de werkgroep ons te hulp. Ik kon zoveel knotstaken (knotwilgen in wording) krijgen, als ik wou. Ik zocht de drie mooiste uit van het aanbod. Drie stevige jongens, een meter of drie lang, al mooi geworteld doordat zij enkele weken met de voetjes in een sloot hadden gelegen. Een week of twee na het planten kwamen er de eerste sierlijke takjes al aan. De komende drie jaar is het kwestie van steeds de takjes die langs de stam groeien, te verwijderen. De kruin krijgt de kans flink uit te groeien. Daar wordt over een paar jaar pas de zaag in gezet. Ook daarbij zullen de leden van de steenuilenwerkgroep ons behulpzaam zijn, zij hebben alle ervaring en bezitten de benodigde deskundigheid.
Het is telkens genieten, als ik, kijkend vanuit mijn slaapkamerraam, over de hoofden van mijn paarden, de wuivende kruinen van die prille knotwilgjes zie! Nu moet Oehoeboeroe junior er nog in gaan zitten, spiedend naar muizen……
Jeannette
wuivende wilgen
Theo en Corien uit Haaren
Theo: “De steenuil zat hier al jaren onder een kapotte dakpan. Bij mooi weer zag je hem vaak op het dak zitten. Je raakt dan toch gehecht aan de aanwezigheid van zo’n bijzondere uilensoort. Helaas is hij vorig jaar doodgereden. We missen hem echt. Wij hebben nadat de steenuil was doodgereden zestien knotwilgenstaken geplant. Ik wist dat de werkgroep hier mee bezig was en wij hadden daar wel interesse in. Vroeger hebben hier ook knotwilgen gestaan. Wij vonden dat daarom ook goed passen in onze omgeving.”
Corien: “Dat was lang geleden hoor, nog voor mijn tijd, hij heeft ze ooit zelf nog eens omgezaagd omdat ze helemaal op waren. We hebben die knotstaken natuurlijk ook gezet voor de steenuil. We hopen dat een nieuwe steenuil het vrij gekomen plekje weer inneemt. Er worden hier in de omgeving allerlei nieuwe faciliteiten bijgebouwd, dat is ook een reden om op ons terrein wat te willen doen.”
Theo: “Op deze manier proberen wij ook de omstandigheden te verbeteren van de steenuil. Toen onze varkensstallen leeg kwamen te staan, en daar geen onderhoud meer aan werd verricht, zaten er ineens steenuilen. Ik wist dat het uilen waren maar niet welke. Het was toen één jong uiltje wat wij zagen. Ik wist niet goed wat ik er mee moest, er was geen nest te bekennen en ik heb hem buiten vrij gelaten. We hadden er in het begin geen oog voor, maar gaandeweg toen we vaker steenuilen aantroffen, hebben we er ons in verdiept en zijn we vertrouwd geraakt met hun aanwezigheid. We hopen ook dat er steenuilen terugkomen. We hebben sindsdien weer een aantal keren een steenuil gezien, die ons een bezoekje bracht. Tot heden toe is het daarbij gebleven.”
Corien: “We hebben in het broedseizoen in de waterbakken een klimwandje van gaas gemaakt, ondanks dat onze uil er niet meer was. De visite van de nieuwe uil was daarvoor reden genoeg. Moet je nagaan in het begin vond ik zo’n uiltje eigenlijk best eng, omdat ik niet wist wat het was.
Anita van
Dooren
